Als gemeente hebben we onlangs een verkennend gesprek gevoerd over “de vrouw in het ambt”. Tijdens het spreken en luisteren ontdekten we bij onszelf als kerkenraad dat we veel niet weten. Daarmee heb ik de kerkenraad gefeliciteerd. Echt waar, je bent te feliciteren als je tot de ontdekking komt dat je het niet zo goed weet. Misschien begrijpt u deze felicitatie niet. Daarom een korte toelichting. Zolang we denken dat wij het weten, zijn we niet bereid te luisteren naar anderen. Immers, je hebt gelijk, dus waarom zou je luisteren. Wanneer je je bewust wordt dat je veel niet weet, kan er een verlangen komen om meer te leren. Dan kan er de openheid komen om van een ander te leren. In hoofdstuk 12 van het Marcus evangelie zijn geleerde mensen in conflict met Jezus. Weet u waarom? Omdat ze denken dat zij het weten. Jezus, maakt hen duidelijk dat zij dwalen. Zij dwalen omdat “u de Schriften niet kent noch de kracht van God”. Het zal je maar gezegd worden. Er was een tijd in mijn leven dat ik dacht dat ik veel wist van God en de Bijbel. Tijdens mijn studie theologie kwam ik in een crisis en stond voor de keus: trek ik me terug op mijn overtuigingen met de Bijbel en de gereformeerde leer in de hand of kom ik tot de erkenning “ik weet het niet”. Na jaren worstelen werd het uiteindelijk dat laatste. Maar die weg van leren loslaten van mijn gelijk en mijn traditie deed ongelooflijk veel pijn. Maakte me onzeker en bang. Bang dat ik God zou verliezen. Totdat ik het zei tegen God: “Here, ik weet het niet meer.” Toen kwam er een stem diep van binnen (ik meen de stem van God): “Jouke niet jij draagt mij, maar Ik draag jou. Ik weet het.” En dat gaf een ongelooflijke diepe rust. Toen ben ik opnieuw de Bijbel, Gods Woord, gaan lezen. En sinds die tijd verwonder ik me hoe weinig ik weet maar hoe wijs en liefdevol God is. Loslaten van eigen veilig ‘weetjes’ doet pijn en maakt onzeker, maar het is zo heilzaam, zo genezend als we voor het eerst of opnieuw echt gaan luisteren naar God.
Ik wens u in een tijd van bezinning niet veel pijn toe, maar ik weet wel dat het pijn gaat doen. Waarom? Omdat ook u, net als ik, me graag vasthoudt aan eigen zekerheden. Wat we hebben te leren is: ons laten dragen door de levende God, ons toevertrouwen aan Hem. Alleen dan zullen we meer en meer niet alleen de Schriften kennen, maar ook Zijn kracht ervaren. Dit proces van loslaten van jezelf (en je eigen weetjes) en je terugvinden in Gods genade en liefde speelt niet alleen een rol in een tijd van bezinning, het gebeurt ook in een tijd van ziekte en zorg. Ga dan tot Hem, de Bron van leven. Laat u bemoedigen door het lied “Kom maar bij mij” gezongen door Reni&Elisa.
|